Zoeken
  • Erick Frank

Coming Out Day

5. Out!

Zaterdag 23 maart 1996. Eerder leeg dan moe werd ik wakker na een lange nacht en weinig slaap. De ‘te laat kom preek’ was een herhaling en klonk monotoon als een stationair lopende Pantser-tank. Matthijs kwam tegen het einde van mijn programma de studio binnen. Zonder veel interruptie vertelde hij hoe de nacht met Otto verlopen was. We bleven beiden rustig en beheerst. Naar mijn nacht vroeg hij gelukkig niet. Ik schaamde me voor mijn waanbeelden en voor mijzelf. Otto was erbij komen staan en vroeg waarom ik zo depressief was. Een ongeloofwaardige leugen moest hem ervan overtuigen dat het met de omroep te maken had. Iedereen zag aan mijn uitstraling dat het een leugen was.

Nadat Otto vertrok, vertelde ik Matthijs dat er meer aan de hand was en ik hem in vertrouwen wilde nemen. Of ik dat ook echt durfde, wist ik nog niet. Hoe vertel je iets dat je nog nooit heb uitgesproken, gevolgen kan hebben en de grote liefde van je leven van je kan vervreemden. Geef me één reden de belofte met mezelf te breken. De kracht van een geheim is dat niemand het weet, waarom zou ik die kracht verbreken. Zaterdagavond ging ik voor het laatste optreden van koor en orkest naar school. Matthijs stond erop om met me te praten, zijn uitnodiging was een opluchting. We spraken na de voorstelling bij de omroep af. Tegen mijn ouders loog ik dat ik naar het eindfeest van de voorstellingen zou gaan en laat thuis zou komen. Stomverbaasd kreeg ik toestemming. Met de sleutels van de omroep die Matthijs van Rob gekregen had, konden we de hele nacht blijven.

Otto vertrok, waarschijnlijk op aanraden van Matthijs rond twaalf uur. Na wat opruimen gingen Matthijs en ik elk op een andere bank in de kantine zitten. ‘Waar hebben jullie het gisteren allemaal over gehad?’ vroeg ik aan Matthijs, die van alles opnoemde, inclusief mijn naam. ‘Dus jullie hebben het ook over mij gehad?’ vroeg ik aan Matthijs. ‘Ja’, antwoordde hij. ‘Waar hadden jullie het dan over?’ vroeg ik. ‘Waarom je zo depri bent.’ ‘En?’ vroeg ik, ‘wat denken jullie.’ Matthijs dacht dat ik me misschien tot hem aangetrokken voelde. Dat zou een hoop verklaren. Hij noemde een aantal punten waaruit hij dat kon opmaken. Matthijs had door dat ik homo ben. Direct erachteraan zij hij dat hij het niet erg zou vinden, waarna hij vroeg of hij gelijk had.

Vier jaar had ik succesvol mijn seksualiteit verborgen gehouden, alles raasde versneld chaotisch door mijn hoofd. Ik moest snel redeneren, afwegen en beslissen. Dit was het alles bepalende moment, terug kon niet. ‘Ja, je hebt gelijk maar niet helemaal want ik ben niet op jou verliefd’, loog ik alsnog omdat ik bang was Matthijs kwijt te raken. Uren bleven we praten over de situatie. En telkens hoopte en verwachtte ik dat Matthijs over zijn seksualiteit zou beginnen. ‘Het komt erop neer dat ik veel om je geef als vriend’, zei Matthijs over onze bromance. Matthijs waarschuwde me dat ik geen rare dingen zoals zelfmoord moest bedenken, dat zou hij zichzelf kwalijk nemen. Ik durfde Matthijs niet te vertellen dat ik verliefd op hem was.

Betrapt, beschamend en leeggezogen als nooit tevoren. Alles deed ik eraan om niet op een homo te lijken, om ervoor te zorgen dat er nooit iemand achter kwam en toch gebeurde het. Ik voelde me vies en smerig. Als Matthijs mij aankeek, draaide ik uit schaamte m’n ogen weg. Ik voelde dat hij dacht, dat is een homo, maar dat dacht Matthijs niet. Ik wilde Matthijs nooit over mijn seksualiteit vertellen, maar ik vond dat hij het moest weten. Het kleinste gebaar was genoeg om mijn grootste geheim te openbaren. Wat was het heerlijk en vertrouwd dat juist de persoon, waar ik het meeste om gaf, de eerste persoon was aan wie ik mijn seksualiteit toegaf. Matthijs deed er alles aan om mij niet te veroordelen en een prettig gevoel te geven.

We lachten door de spanning de eerste uren wat af, praatten eindeloos over allerlei onderwerpen, maar kwamen elke keer bij mijn gevoel voor jongens terug. Matthijs vond mijn seksualiteit enorm interessant. Uren waarin ik verwachtte en bleef hopen op zijn bekentenis die nooit kwam. Matthijs was geweldig lief, ik vertrouwde hem. Hij bood mij alles wat ik nodig had. Na vier jaar dag en nacht acteren, ontkennen, een spel spelen, liegen tegen anderen en mezelf vroeg de eerste de beste jongen die me goed kende of ik homo was. Waarom had Matthijs door wat anderen niet doorhadden? Identificeerde Matthijs zich met mij, zag hij mij daarom anders of zag hij zichzelf?

Ondanks de opluchting voelde ik me triest, ongelukkig, verdrietig, verslagen en emotioneel leeggelopen. Sinds dat moment was ik homo, werd ik in hokjes gestopt, gediscrimineerd, aangekeken, uitgescholden, in elkaar geslagen en onder gespuugd om wat in plaats van wie ik ben. Ik zou mensen en vrienden kwijtraken. Maar wat ik ook dacht, de belangrijkste stap in het leven van een homo en in het bijzonder van mij was gezet. Op een bank uit een vorig leven met twee benen op een zelfgemaakte tafel, gesloten afgekeurde schoolgordijnen, verdorde planten, onder felle tl-verlichting, een flesje Pepsi in mijn hand en de dramatische muziek van ‘Celine Dion - It’s all coming back to me now’, uit de speakers. Best eenvoudig en door! Hij heette Matthijs, vanaf dat moment heette ik homoooooooo!

Zondag 24 maart 1996. Met een vies en smerig gevoel ontwaakte uit een vreselijke nachtmerrie in een ander lichaam. Nauwelijks kon ik door vage herinneringen van de nacht ervoor de werkelijkheid van een droom onderscheiden. Langzaam trok ik m’n zware lichaam omhoog in m’n bed tot de zon door een kier van de luxaflex op mijn gezicht scheen. Hardop barste ik in huilen uit en donderde vloekend en jankend achterover terug op mijn matras, bijtend in mijn kussen om mijn agressie kwijt te kunnen, bleef ik ruim een halfuur liggen tot ik bij het besef kwam dat Matthijs van mijn seksualiteit wist. Hoe stom kon ik zijn. Enorme spijt overwoekerde in een flits al mijn emoties alsof ik mezelf bedrogen had. Dat moment kwam ik tot de onherroepelijke conclusie dat ware seksualiteit vroeg of laat uitkomt. Door vertrouwen, kennis en ophopende emoties, leefde ik als het ware naar het moment toe. Op dat laatste stukje van het proces had ik geen enkele grip.

Vanaf mijn dertiende had ik veel over mijn gevoel voor jongens en wat ik ermee wilde geleerd en bedacht. Ik was erachter gekomen wat ik altijd al wist, ik ben homo. De laatste maanden bevestigde Matthijs veel vermoedens en leerde ik door hem veel over vriendschap tussen twee jongens. En nu, deze nacht gaf ik op de juiste plek, het juiste moment en bij de juiste persoon toe homo te zijn. Jarenlang had ik er als het ware naartoe geleefd, het perfecte moment.

Wankelend stapte ik uit mijn bed en bleef staan, keek om me heen, dacht na en keek weer om me heen. Alles zag er hetzelfde uit maar ik voelde me volledig anders, vies en betrapt. Onbewust waste ik me onder de douche drie keer achter elkaar, waarna ik mezelf in de spiegel observeerde en afvroeg hoe Matthijs aan me kon zien dat ik homo ben. Zie ik er dan echt anders uit dan heterojongens? Het idee dat mensen aan mijn uiterlijk mijn geaardheid konden aflezen, beangstigde me. Overdreven lang droogde ik me af voor ik naar mijn kamer liep, aankleedde en me tijdens het in model brengen van mij haar voor de spiegel afvroeg of het te nichterig was.

Rond half één liep ik, zoals ik dat al mijn hele leven deed, de trap af de huiskamer van mijn ouderlijk huis in. Sinds die nacht voelde ik me daar een stuk minder thuis. Ongelukkig als ik was, keek ik angstig en verbaasd om me heen, alles leek hetzelfde. Zonder woorden vermeed ik oogcontact. Ik was geprikkeld omdat ik bang was, chagrijnig omdat ik moe was en verliefd op Matthijs omdat ik homo ben. Leugens over en bedrog aan mezelf hielden mijn geweten actief. Voor een zondag was het rustig in huis, op de vraag: ‘Waar was je zo laat?’ antwoordde ik, zoals vooraf aangekondigd: ‘Op het eindfeest in Unitas.’ ‘Was het leuk?’ vroeg mijn moeder. ‘Ja’, antwoordde ik kort. Mijn ouders moesten gedacht hebben dat ik die nacht dronken mijn leven vergooide. Ik zat met cola op de bank in de meest complexe periode en moeilijkste nacht van mijn leven tot dan toe, ze wisten niets, vermoedde niets en vroegen alleen naar het oneindige begrip tijd. Echter, mijn persoonlijke acceptatie en coming- out en niet het tijdstip van thuiskomst waren noodzaak.

Op school voelde ik me net zo vreemd en onwennig als thuis en schoot ik uit angst in verlegenheid als ik aangekeken werd, iets wat ik nooit deed. Oogcontact met andere mensen en jongens in het bijzonder voelde als betrapt worden. Zoveel mogelijk alleen en contact vermijdend bouwde ik bijna onzichtbaar het decor af, pas toen ik rond vijf uur de studio inliep, voelde ik me voor het eerst die dag op mijn gemak. Matthijs was de enige persoon waarvan ik wist dat hij me accepteerde zoals ik ben in plaats van wat ik ben. We spraken elkaar kort en moesten lachen toen ik een opmerking over mijn seksualiteit maakte. Om exact zes uur, met op de achtergrond het tv-geluid van studio sport, werd thuis het traditionele Hollandse voedsel op bijna dwangmatige wijze met vork en mes naar binnen gewerkt. Niemand praatte, het perfecte gezin en dat moest zo blijven tot ik na een paar maanden gek ging doen.

Rond halfnegen zat ik op mijn kamer achter de computer te typen toen er op de deur geklopt werd. Aan het ritme en de knokkels kon ik horen dat het Matthijs was. Verbaasd, blij en gespannen alsof ik hem vier jaar niet had gezien, deed ik open. ‘Toedeledoki’, zei Matthijs en stapte mijn kamer in. 'Hoe gaat het?’ vroeg hij. Ik vertelde hoe moeizaam en vervreemd mijn dag verlopen was. Hij luisterde aandachtig, keek me indringend en emotioneel aan en vroeg: ‘Kun je het wel aan?’ Zoute prikkende tranen vulden mijn ooghoeken. Hij was zo lief voor me en gaf me veel meer dan ik hoopte. Na anderhalf uur vertrok Matthijs met een paar geleende cd’s. Maanden later vertelde Matthijs dat hij zich zorgen maakte en dat cd’s lenen een smoes was. Nog steeds begrijp ik niet waarom hij me zo goed aanvoelde en begreep.

Voor het eerst in mijn leven voelde ik me die avond volledig mezelf in mijn eigen kamer tussen mijn eigen spullen, mijn persoonlijkheid, mijn persoon, ik voelde me homo en durfde op mijn kamer die avond homo te zijn. Slapen deed ik die nacht geweldig. Mijn persoonlijke identiteit, zoals mijn geaardheid, erkennen, is de krachtigste overtuiging en meest waardevolle emancipatie die er bestaat.


Erick 1996

8 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Hugo de Jonge Ongevaccineerden Nederlanders willen massaal, 50k plus, aangifte doen tegen demissionair minister van volksgezondheid Hugo de Jonge, maar waarover? De jonge liet deze week het volgende o

Vandaag op Wereld Suïcide Preventiedag #wspd2021 sta ik stil bij de poging tot zelfmoord die ik als gevolg van een wanhopige opeenstapeling van emoties en trauma wegens geaardheid, liefde, identificer

In de #volkskrant las ik een artikel over de 'middelmatige witte man' in reclames die steeds de pispaal is. de_volkskrant Geverifieerd Het stikt van de mannelijke antihelden in de reclameblokken. Ze h