Zoeken
  • Erick Frank

Zelfmoord

Vandaag op Wereld Suïcide Preventiedag #wspd2021 sta ik stil bij de poging tot zelfmoord die ik als gevolg van een wanhopige opeenstapeling van emoties en trauma wegens geaardheid, liefde, identificering tijdens mijn adolescentie en gestigmatiseerde zelfbeeld in 1996 deed.


Uit Stigma: “Opzettelijke sloopten Matthijs en ik die morgen tijdens zijn programma de laatste restjes respect en liefde voor elkaar. Resterende gênante erfenissen van de laatste maanden vlogen over en weer. Ik nam twee deuren afstand en ging op de redactie in de vensterbank naar buiten zitten staren. Het besef Matthijs kwijt te zijn en terug te moeten naar een leven zonder hem ervaarde ik als een definitief einde. Mijn leven was Matthijs. Leren leven zonder Matthijs leek op een ongeneeslijke chronische aandoening met ondragelijk pijn waarop euthanasie of zelfdoding het enige antwoord was.

Het verlies van een dierbaar persoon op zich is te overzien, het invullen van de gaten die de persoon achterlaat vaak niet. Matthijs liet bij mij geen lege gaten maar een leeg leven achter.

Doodgaan is niet relevant, doodgaan is onherroepelijk, het moment waarop je doodgaat, is relevant. Daarom hebben mensen vrede met ouderen die een natuurlijke dood sterven maar vrijwel nooit met jongeren. Sommige mensen gaan te laat dood, sommige te vroeg. Dit was mijn moment. Het einde van mijn leven met Matthijs was gelijk aan het einde van mijn leven in z’n geheel. Stoppen doe je om door te gaan met iets nieuws, een nieuw leven in het weet ik veel of een nieuw leven zonder Matthijs.

Ik sprong van de vensterbank, liep terug naar de studio en keek Matthijs alleszeggend aan. Mijn eis was dat Matthijs de relatie met Nina moest stoppen, hij weigerde op elke voorwaarde en was bereid onze vriendschap op te offeren. Rond half één wilde Matthijs naar huis, hij had met Nina afgesproken en wilde haar zien. Daarmee verraadde Matthijs zijn reeds gemaakte keus. Ik accepteerde mijn verlies. ‘Dan moeten we maar afscheid nemen’, zei ik met trillende stem tegen Matthijs, die exact begreep waar ik op doelde. In eerste instantie leek het zelfs op claimen maar deze keer wist ik het zeker, ik wilde een eind aan mijn leven maken. Matthijs werd boos. ‘Je gaat toch geen domme dingen doen als ik weg ben?’ vroeg hij. ‘Nee,’ antwoordde ik, ‘geen domme dingen. Ik ga doen wat ik misschien eerder had moeten doen, ik stop.’

Een uur ging voorbij, Matthijs durfde mij niet alleen te laten. Hij werd kwaad en wanhopig. Door liefde hielden we elkaar gegijzeld. ‘Ik ga, ik moet naar Nina, ik wil hier met mijn vriendin over praten, ze zit te wachten’, zei Matthijs. ‘Als je wilt gaan, moet je gaan’, zei ik. ‘Ik neem geen afscheid van je’, zei Matthijs tegen me. ‘Dat moet je zelf weten, spijt is een nare emotie’, zei ik. ‘Zie ik je dan morgen weer of zal ik vanavond bellen?’ vroeg Matthijs. ‘Dat is niet nodig’, sprak ik als laatste tegen Matthijs die me begreep maar niet wilde horen. Matthijs pakte zijn spullen, liep de studio uit, bleef boven aan de trap twijfelend staan en liep naar beneden. Ik hoorde de deur dichtvallen, rende naar het raam waar ik Matthijs op weg naar Nina uit mijn leven zag fietsen. Krijsend schreeuwde ik wanhopig zijn naam, liep naar het andere raam opende deze en schatte de hoogte in. Hier moest het lukken.

Ik klom de vensterbank op en kon gebogen in de raamopening staan. Ik sloot mijn ogen, bood mezelf excuses aan, uitte wraak op de wereld, door zwarte wanhoop, een vreselijk leven en de onbeantwoorde extreme liefde voor een jongen omdat ik homo ben. Met beide handen op een rand van het kozijn wilde ik me vanuit het raam afzetten om te laten vallen toen ik instinctief nog eenmaal m’n ogen opende en vanuit mijn rechterooghoek met hoge snelheid een fietser om de hoek zag komen. Matthijs kwam terug. Door de kracht van mijn handen tegen het kozijn kon ik me nauwelijks binnenhouden. Met moeite stapte ik met mijn rechtervoet naar binnen van het venster af waardoor ik gedeeltelijk mijn evenwicht verloor en tegen de muur hing waarna ik mijn andere voet van de vensterbank aftrok. Pas toen ik binnen stilstond, besefte ik mijn situatie. Matthijs was exact op het juiste moment de hoek om komen fietsen. Ergens in paralleluniversum was ik dood.

Niemand hoefde te weten dat ik echt had geprobeerd mijn situatie te beëindigen. Ik schaamde me voor mijn simpele gedachten en mijn slappe doorzettingsvermogen, een mietje. Er moest een andere uitweg zijn, moeilijker en zwaarder, maar ook uitdagender en leerzamer.”


“Moord is strafbaar, zelfmoord ook, maar nu ik verdacht werd van moord op mijzelf ontbrak er wetgeving die voorkwam dat ik de moord zou plegen. Hulp voor psychotrauma hing in een sfeer van stigma en taboe, er was geen wetgeving die mij tot psychologische hulp dwong. Geen zorgstelsel dat mentale zorg erkent of vergoedt.”


Het duurde jaren, zoals beschreven in mijn boek Stigma, om mijn leven te herpakken. 22 jaar later kwam ik er achter dat ik nooit gestopt was te hopen dood te gaan en er onbewust alles aan deed de dood zo dicht mogelijk te naderen. Persoonlijk zag ik geen reden zuinig te zijn of extra aandacht aan mijn fysieke lichaam te geven omdat ik mijn mentale problemen daarmee nooit kon oplossen. Dood was altijd de beste optie. Als gevolg van mijn suïcidale leven ontdekte ik een in mijn pubertijd opgelopen trauma. Pas na het verwerken en behandelen van mijn trauma met EMDR therapie, 23 jaar later, kon ik mijn leven werkelijk opnieuw inrichten.


Uit Stigma: “Je moet alles een keer in je leven gedaan hebben, toch? Nee, zo werkt dat niet, mensen die dat zeggen, doen alles om hun leven te ontlopen. Leven is niet alles, zoals zuipen, drugs, reizen, daten, neuken of onherroepelijke dingen doen. Dat zijn juist de bezigheden waarmee je het leven ontloopt, je verdooft je door je zintuigen te bevredigen met datgene wat fijn voelt om daarmee de ‘echte’ gevoelens buiten spel te zetten. Drugs en alcohol zijn tastbare voorbeelden van middelen om je zintuigen te verdoven en te vluchten, maar ook verslavingen aan reizen, neuken, gamen, vreten, sporten, geloven, werken enzovoort zijn altijd een vlucht waarachter een diepere vaak psycho-traumatische ervaring zit. Dus geen visueel herkenbaar trauma, opgelopen door bijvoorbeeld een auto-ongeluk. Het leven is niet ontlopen maar confronteren en oplossen van traumatische ervaringen die vaak tot verslaving leiden. En ja, om tot oplossingen te komen moet je geconfronteerd worden met je verslaving. En ja, dat is hels moeilijk, leven is soms hels moeilijk. In een bepaalde mate zijn we allemaal wel aan iets verslaafd, maar die verslaving op zich is niet ‘het leven’, de oorzaak en gevolgen zijn ‘het leven’.”


“Nu ik dood ben, heb ik de mogelijkheid opnieuw te beginnen. Welke keuze maak je als je een tweede kans maar één keer krijgt en uit ervaring weet dat een eerste keus onherroepelijke gevolgen kan hebben. Nieuw is zonder referentie zoveel gemakkelijker. Graag zou ik mijn naïeve en nieuwsgierige vastberaden zekerheid uit m’n tienertijd opnieuw gebruiken om keuzes te maken, ondanks dat ik weet dat die keuzes op een verkeerd beeld gebaseerd waren. Raar toch!

Doodgaan is niet erg, dood is onherroepelijk en maakt leven waardevol. Omgang met dood voor nabestaanden, die een leegte opnieuw moeten invullen is erg, maar dat is het leven! Dezelfde leegte die personen achterlaten die niet dood zijn en uit je leven verdwijnen. Sinds mijn achttiende heb ik ervaring genoeg.”


Aan iedereen met suïcidale gedachten. Dood lijkt altijd de beste optie om een uitzichtloze situatie te beëindigen mar dat is een leugen. Want na de dood is de uitzichtloze situatie irrelevant. Oplossen, confrontatie en verbetering is de enige realistische manier om een uitzichtloze situatie te beëindigen. Hulp werkt! Therapie werkt! Zelfs na 23 jaar.


Vanuit de diepste depressie, de zwartste gedachten en meest uitzichtloze, onzekere eenzaamheid op aarde, geef de strijd om een uitzichtloze situatie te beëindigen niet op. Leven zonder uitzichtloze situatie is waardevol. Ik ben lang diep gegaan, maar diep gaan heb ik opgelost en kan ik na vertellen dood gaan niet. Dood gaan kan altijd nog.


Praten over zelfmoordgedachten kan anoniem: chat via www.113.nl, bel 113 of bel gratis 0800-0113


20 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Hugo de Jonge Ongevaccineerden Nederlanders willen massaal, 50k plus, aangifte doen tegen demissionair minister van volksgezondheid Hugo de Jonge, maar waarover? De jonge liet deze week het volgende o

5. Out! Zaterdag 23 maart 1996. Eerder leeg dan moe werd ik wakker na een lange nacht en weinig slaap. De ‘te laat kom preek’ was een herhaling en klonk monotoon als een stationair lopende Pantser-tan

In de #volkskrant las ik een artikel over de 'middelmatige witte man' in reclames die steeds de pispaal is. de_volkskrant Geverifieerd Het stikt van de mannelijke antihelden in de reclameblokken. Ze h